MySpace Layouts

Myspace Layouts / Spring night / Hot Comments / Image Hosting

eirini_25

Βροχή...στην ψυχή!!!!

27355-rainy.jpg

Κοιτάζω απ' το παράθυρο τον κόσμο που απόψε νύχτωσε νωρίς....

Αμίλητη, ακίνητη και με τα χέρια στιβαγμένα όπως όπως στην κουρτίνα...

Βρέχει...βρέχει πολύ και ο δρόμος έξω σαν αγριεμένο ποτάμι κατεβαίνει στη στροφή.....

Σκοτάδι....λες και τα σύννεφα κατάπιαν αχόρταγα το φεγγάρι απόψε.....

Οι λάμπες του δρόμου έσβησαν σαν να συμπαραστέκονται και αυτές στο τλετουργικό

του κατακλυσμού...

Το μόνο φως...η λάμψη από τις αστραπές και ο ήχος που τραντάζει από φόβο το κορμί σου...

Τι νύχτα απόψε!!!!!!!

Έπρεπε να βρέξει....έπρεπε οπωσδήποτε να βρέξει.......

Τι θλίψη και τι μοναξιά αυτή απόψε θεέ μου.....

Απόψε σε έναν κόσμο που έξω νύχτωνε νωρίς και εσύ έμεινες από μέσα να κοιτάζεις...

Φοβάσαι.....ναι είναι τόσο ξεκάθαρο....φοβάσαι..........

Στέκεσαι πίσω από το τζάμι....

Τι ασφάλεια σου δίνει αυτή τη στιγμή ένα παγωμένο και υγρό γυαλίQuestion mark

Το πιθανότερο είναι να σε κόψει.....

Τι ειρωνεία....μα θέλεις να κοπείς, μήπως και αισθανθείς ότι στις φλέβες σου

κυλάει αίμα....αίμα ζεστό!!!!!!!!

mariposa.jpg

Πλησίασε στο τζάμι, δες το είδωλο σου...είναι θολό είναι μουσκεμένο.....

Δεν φταις εσύ...είναι και αυτή η βροχή απόψε...

Δεν μπορεί...στην αντανάκλαση σου βλέπεις δάκρυα....δεν μπορεί να είναι οι σταγόνες της βροχής...

αυτή έχει ξεσπάσει εδώ και ώρα.....

Το νιώθεις...κυλούν αργά...σχεδόν σου καίνε το πρόσωπο.....

Η ανάσα σου τώρα πιο γρήγορη, από λυγμούς βγαίνει και αφήνει άσπρα συννεφάκια

πάνω στο κρύο τζάμι...που μάταια προσπαθεί να ζεσταθεί....

Τι να σου κάνει μια ανάσα....πόσο να σε ζεστάνει...όταν είσαι τόσο εκτεθειμένος.....

Ούτε ολόκληρη φωτιά δεν σε λυτρώνει!!!!!

Ηρεμία...σταμάτησες να κλαις....μα δεν μπορεί, σταμάτησε και η βροχή...

Να...την βλέπεις να στέκεται, σ'εκείνο το στενό δρομάκι....ξεπλένει σε ένα μικρό ρυάκι που χοροπηδά...

το μεταξωτό μαντήλι της...

Σηκώνει το στεγνό της βλέμμα και σου γνέφει.....

''Για σένα ήρθα....για να ταράξω τα δικά σου νερά.........

για να ξεπλύνω τα δικά σου δάκρυα..............

για να σου χαρίσω το μεταξωτό μαντήλι των αστεριών.......

για να το τυλίξω στα χέρια μου και θησαυρό να το κάνω...για να σου δείξω πόσο

πολύτιμο είναι ακόμα και ένα σου δάκρυ!!!!!

Κεραυνοί, αστραπές, άγριες σταγόνες με συνόδευαν....τώρα όμως κοίτα φεύγω και αφήνω....

γυαλιστερά δρομάκια, ξεδιψασμένα δέντρα, ασημοπλυμένα αστέρια.......''

Έγειρες πάνω στο τζάμι, σχεδόν δεν ένιωσες πόσο κρύο ήταν....

Την αποχαιρέτησες, σου γέλασε πονηρά και άφησε μια αστραπή να κάνει ζικ-ζακ

στουν ουρανό παιχνιδιάρικα σχεδόν.....

Γαλήνη...ακόμα όμως ένας κόμπος στο λαιμό σου......

Όχι....όχι άλλα δάκρυα.....είναι πολύτιμα δεν μπορείς να τα ξοδεύεις έτσι αλλόγιστα!!!!!

Ένα πικρό χαμόγελο κρέμεται τώρα από τα χείλη σου....δεν βαριέσαι χαμόγελο είναι και αυτό....

Η καταιγίδα φαίνεται να παίρνει το δρόμο της επιστροφής, που και που αφήνει καμιά αστραπή,

έτσι για να μην φανεί ότι παραδίδει τα όπλα τόσο γρήγορα....

Εσύ θα τα παρατήσεις τόσο εύκολα?

Θα βρεις τον τρόπο....υπάρχει τρόπος........

Ευργετική απόψε η βροχή....ξύπνησε όλα σου τα κύτταρα...έδιωξε μακριά τα δάκρυα....

ξέπλυνε την ψυχή σου ως τα βάθη της......

Και επιστρέφει όμορφη, όπως ήταν πάντα...τι κι αν έχει πληγές αργά η γρήγορα θα κλείσουν και αυτές......

Βροχή μου......!!!!!!!!

149747-402200-lg.jpg


καλησπέρα φίλοι μουSmile

Tags: Αταξινόμητα


Όταν θα πέσει η νύχτα....

484964wjc0cfptt8.gif

Όταν θα πέσει η νύχτα και στο σκοτάδι τα βλέφαρα σου εσύ θα κλείσεις..

με ασημένια σκόνη αστεριών του μυαλού σου τους βυθούς θα πασπαλίσεις..

Και όταν στο παράθυρο του νου σου πλησιάσει το φεγγάρι..

στου ονείρου σου την φαντασία θα πλαγιάσεις ατενίζοντας την ύπαρξη σου από μακριά..

Και όταν το πρόσωπο σου αγγίξει ένα χέρι...ζεστό θα είναι σαν το καλοκαίρι

και υγρό φιλί θα σου αφήσει στα μαλλιά...

Μα εσύ εκεί με βλέφαρα κλειστά θα ταξιδεύεις πάνω σε χρωματιστά φτερά...

σε κοσμους μακρινούς και ονειρεμένους...σε κόσμους που τους έφτιαξες εσύ...

Σαν να'σαι πάλι άγραφο χαρτί που απ' την αρχή μια ιστορία στη ζωή θέλεις να γράψεις..

Και όταν έρθει το ξημέρωμα, γλυκά θα'ρθεί το φως να παίξει με τα βλέφαρα σου..

και θα φυσήξει μακριά την ασημόσκονη της νύχτας..για να χυθούν αμέτρητες αχτίδες

της φωτιάς στο ξύπνημα σου.....

Μα εσύ εκείνο το απαλό χέρι θα θυμάσαι... που έφερε γαλήνη το άγγιγμα του..

και ένα φιλί που ακούμπησε να ξαποστάσει στα μαλλιά σου...

ρουφώντας κάθε δάκρυ από της σκοτεινιάς τον φόβο......

148937-l3xtrgrm.gif

ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑHappyHappy

Tags: Αταξινόμητα


ΘΥΜΑΣΑΙ...??

121768853673156900.jpg

Νύχτα ήταν θυμάσαι?

πολλές νύχτες ήταν αυτές κάτω από τον έναστρο ουρανό

εκεί στην μικρή αυλή στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα

καθισμένοι στις καρέκλες και ανάμεσα μας

το ξύλινο τραπεζάκι με τη μικρή γλαστρούλα βασιλικό

τα νυχτολούλουδα ανέδυαν απλόχερα το άρωμα τους

και στο βάθος στο μικρό λιμανάκι οι ψαράδες έφευγαν

μακριά με τις βαρκούλες τους.

Όμορφα χρόνια τότε...

εμείς ατενίζαμε την απέραντη θάλασσα και μετρούσαμε

ένα ένα τ'αστέρια θυμάσαι?

Σίγουρα θυμάσαι!!!

Εκεί ήταν ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι

εκει που το βλεπαμε κατακόκκινο να ξεπηδάει μέσα από

τη θάλλασσα.

Θυμάσαι? μου έπιασες το χέρι και μου διάβαζες

το μονόγραμμα του Ελύτη..το αγαπημένο μου ποίημα

Το ήξερες πόσο το αγαπούσα και η φωνή σου μελωδική

ηχούσε στα αυτιά μου

σαν τις σειρήνες και με παρέσυρε μακριά σε άλλο κόσμο

εκεί που υπάρχει αληθινός έρωτας

εκει που υπάρχει αληθινή αγάπη θυμάσαι?

Εσυ το έλεγες, τα λόγια σου ακουμπούσαν στην καρδιά μου

και πίστευα βαθιά σε σενα.

Σ'εκείνο το φεγγάρι μου ορκίστηκες....

με κοίταξες στα μάτια και η παλάμη σου ακούμπησε

απαλά το χάρτινο εξώφυλλο...

Είδες? μου είπες είναι αληθινό, υπάρχει

εμείς είμαστε αυτοί...

Όπου και αν πας θα σ'ακολουθήσω

θα είμαι για πάντα δίπλα σου και εγώ δάκρυζα από ευτυχία.

Εσύ όμως έφυγες πρώτος...θυμάσαι?

και εγώ έμεινα εκεί ναι.. σ'εκείνες τις καρέκλες στη μικρή

αυλή με τον βασιλικό στη μέση.

Εγώ και εκέινο το μονόξυλο που τα κύματα της θάλασσας

έσερναν απαλά πάνω στα γυαλιστερά βότσαλα.

Όσες φορές και αν μέτρησα τ'αστέρια ένα ένα δεν ήρθες..

Όσες φορες και αν διάβασα το ποίημα που λάτρευα δεν άκουσα

τη φωνή σου.

Έμεινε ξεχασμένο σε κάποιο συρτάρι....

το πήρα το διάβασα πάλι.. όμως δεν θυμάμαι τον ήχο της φωνής σου πια!

τώρα ακούω μόνο τη δική μου..

Tags: Αταξινόμητα


ΠΝΙΓΟΜΑΙ...

Πνίγομαι..............

αυτή η λέξη με εκφράζει

δεν βρίσκω κάποια άλλη

όχι γιατί δεν μπορώ απλά γιατί δεν θέλω.

Πνίγομαι και βουλιάζω όλο και βουλιάζω

στη μαύρη άβυσσο...

Ζητάω βοήθεια μα κανένας δεν απλώνει το χέρι..

Εγωισμός..................

Ξεχείλισε το είναι μας εγωισμό και στην καρδιά μας

βασιλεύει τώρα πιά

μοναδικός κυρίαρχος και του μυαλού μας.

Πως φτάσαμε ως εδώ????

Κανένας δεν μιλά..........

τις σκέψεις μας πετάξαμε σ'ένα σιδερένιο κουτί

κλειδωμένο μέσα στο μυαλό μας...

Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα?

Ποιος την πρώτη λέξη θα πει?

Κανείς...εγωισμός και σιωπή.

Γιατί? φτάσαμε ως εδώ και αδιέξοδος μοιάζει ο δρόμος

πήγε μακριά η βαλίτσα λέει ο οδοιπόρος της ζωής.

Γιατί? πάνω σε όνειρα περπατήσαμε και στάχτες μείναν

Μήπως προσπαθήσαμε πολύ?

Μήπως προσπαθήσαμε χωρίς όμως να μιλάμε?

Μήπως η αγάπη έχει γίνει φυλακή και εμείς με

τα κλειδιά στο χέρι την έξοδο κοιτάμε?

Γιατί δεν όμως δεν φεύγουμε?

Απωθημένα..........

Αυτά μας έφεραν ως εδώ..μ'αυτά ζούσαμε τόσα χρόνια

βαθιά κρυμμένα και αχρησιμοποίητα..

Τώρα τι έγινε και ήρθαν στο φως...

Τότε η όραση θολή μα η καρδιά γεμάτη

τώρα βλέπουμε καλύτερα μα φαίνεται δεν αγαπάμε....

Πως έπαψε η αγάπη και ήρθε ο εγωισμός

να ξεριζώσει τα μεγαλύτερα μας συναισθήμτα?

Γιατί σήμερα και όχι χθες γιατί σήμερα και όχι αύριο

θα ένιωθα μεγαλύτερη ανακούφιση..

θα ήξερα τι να πω....τώρα σιωπή.

Μόνο λυπάμαι που πέρασαν έτσι τα χρόνια

και γίναν φαντάσματα οι αναμνήσεις που μας κυνηγούν..

Γιατί δεν τις διώξαμε και τις αφήσαμε να φωλιάσουν στην ψυχή μας

γιατί αφήσαμε το χρόνο να τις θρέψει και σαν θεριό ανήμερο

μια μέρα σαν αυτή να 'ρθούν στην επιφάνεια..για να μας

κατασπαράξουν.

Φόβος νομίζαμε πως τις είχαμε κρύψει καλά

Νομίζαμε πως ο νους του ανθρώπου είναι αδύναμος

και εύκολα ξεχνά..

Λάθος τώρα θα είμασταν ήρεμοι, θα κολυμπούσαν στο μυαλό μας

κατάλευκα σύννεφα, τώρα μόνο κεραυνοί και αστραπές

διαδέχονται η μία την άλλη.

Πως να κοπάσει η αντάρα αφού κανείς μας δεν βοηθά

Γιατί? που πήγε επιτέλους η αγάπη

τόσο εύκολα χάθηκε?

Κάποιο κρυφό θα έχει αφήσει μονοπάτι

για να μας οδηγήσει πάλι στη χαρά.

Μα ο άνθρωπος από μόνος του ότι ωραίο καταστρέφει

και εμείς με τις σκέψεις μας και μόνο

φαίνεται του βάλαμε φωτιά....

Και τώρα μοναξιά...τι άλλο αφού αυτό το

εμείς διαλέξαμε..

Μόνοι για να νομίζουμε ότι ο καθένας μας ξέρει καλύτερα το δρόμο..

Μόνοι για να νομίζουμε πως η καρδιά δεν νιώθει πόνο..

Μόνοι για να γνωρίσουμε πως ότι είχαμε πολύτιμο

στάχτη το κάναμε σε μια στιγμή και μόνο.

Tags: Αταξινόμητα


Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα...

123248579544994700.jpg

Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα...

στάθηκα ώρες πολλές εκστασιασμένη κοιτάζοντας

από το παράθυρο.

Σιωπή απέξω...........

Τίποτα δεν υπάρχει προς τέρψιν των οφθαλμών μου

μόνο ο δρόμος που κι αυτός σαν άλλος μοιάζει τη νύχτα..

μόνος.....

Ασημί το φεγγάρι!! και να στο φέρω να το αγγίξεις..

θα μπορούσα, αν ήσουν εδώ... εδώ μαζί μου.

Τι χρώμα κι αυτό...

Ποτέ δεν θα μπορούσα να το φανταστώ με άλλο χρώμα

όπως τα μάτια σου.. ένα χρώμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

........Μα ξαφνικά, ένας ήχος ταράζει την ησυχία........από μακριά

Μήπως είσαι εσύ?? Μήπως ήρθες??

Μάτια καρφωμένα στο παράθυρο και ο σφυγμός μου

χτυπάει σαν τρελός μέσα στις φλέβες μου..σαν να

προσπαθεί να δραπετεύσει!!

Δεν αναπνέω......περιμένω....

Το αυτοκίνητο δεν στάθηκε παρά προσπέρασε με μεγάλη ταχύτητα.

Βαθιά εκπνοή και στο βλέμμα απογοήτευση.

Μένω εκεί να κοιτάζω με μια κρυφή ελπίδα....

άλλωστε που να κλείσουν τα μάτια, αδύνατον.

Έγειρα το κορμί μου μόνο, άδειο, πληγωμένο και στα βλέφαρα μου

έπεσε βαριά η ασημόσκονη από το φεγγάρι.

Εναπόθεσα την ψυχή μου στο μάρμαρο και το τζάμι μου θολό..

με την ανάσα μου ν'αφήνει πάνω του σύννεφο ομίχλης...

για να το ζεστάνει, μόνο για λίγο για μια μια στιγμή

κοροιδεύοντας το..

Σταγόνες βροχής πέφτουν απαλά κι ο δρόμος φαίνεται

ν'απολαμβάνει το χάδι της ανασαίνοντας.

Μα η βροχή γίνεται πιο δυνατή, μούσκεψε τον άδειο δρόμο

και η υγρασία της ήρθε και φώλιασε στην καρδιά μου..

Ήρθε για να παρασύρει μακριά την αλμύρα των δακρύων μου

και την ανήμπορη πια προσμονή μου..

Μα πήρε μακριά και την ασημόσκονη και ξεθώριασε το φεγγάρι..

σχεδόν έσβησε.. σχεδόν δεν φαίνεται να υπάρχει..

Ούτε εσύ, ποιος ξέρει άραγε αν άλλαξε και το δικό σου

χρώμα στα μάτια ή μήπως άλλαξε το χρώμα της καρδιά σου?

Ποιος ξέρει.......

Έμεινα ακίνητη να περιμένω

και απ'τα χείλη μου να κρέμονται ανείπωτα τα λόγια.

Κάτω από ασημί φεγγάρι....

αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα.. με βρήκε το ξημέρωμα..

Tags: Αταξινόμητα


ΑΚΡΟΒΑΤΩ....

untitled.bmp

Περπατώντας στο κενό

ακροβατώντας σε σκοινί τεντωμένο

ατενίζω τον ατελείωτο ουρανό και στο χάος που

στα πόδια μου από κάτω περιμένει δεν με νοιάζει να χαθώ..

Θες πιο εύκολο να κάνω το παιχνίδι?

Κλείνω τα μάτια μου και ονειρεύομαι οπάλινους βυθούς

σε κοράλια και υφάλους ανάμεσα χορεύω..περιμένοντας

να τελειώσει το οξυγόνο.

Δεν με νοιάζει στο είπα.. αλλά δεν ακούς..

Αφού στο μαύρο πάτο το κορμί μου έχω ρίξει και η πνοή μου

αδύναμη να φτάσει ως εκεί.

ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ!! η φωνή σου σκίζει τον αέρα.

Ανοίγω τα μάτια μου, σε ακούω..

Λυπάμαι αλλά ακόμα περπατάω στο κενό.

Να με σώσεις δεν μπορείς..

Τολμάς να περπατήσεις στο σκοινί και να με φτάσεις?

Δεν τολμάς..μένεις εκεί βουβός μόνο να με κοιτάζεις.

Θα σου δώσω εγώ τη λύση..

Κόψε το σκοινί, κόψτο επιτέλους να λυγίσει και να γίνω

ένα με τον άνεμο.

Τι φοβάσαι??

Τι κι αν το χάος περιμένει αδηφάγο από κάτω..

Δεν θα προλάβω να το ακουμπήσω..

Δεν θα προλάβει να με νιώσει.. δεν θα του δώσω τη χαρά!!

Ένα σύννεφο θα αρπάξω και θα φύγω μακριά..θα χαθώ

στο μπλε του ουρανού, το προτιμώ.

Μονάχα μη φωνάξεις.. άσε με να κλείσω τα μάτια να ονειρευτώ.

Δεν θέλω να μ' αγγίξει η ηχώ της φωνής σου, θα ταράξει τη γαλήνη μου.

Μόνο στάσου εκεί να με κοιτάζεις όπως έκανες μέχρι τώρα.

Μόνο στάσου εκεί να με κοιτάζεις και να ρωτάς το κορμί σου

αν θέλει να κάνει ένα βήμα.. και να ακουμπήσει το σκοινί.

Όχι!!! Μη!!

Την πλάτη σου γύρνα ευθύς να φύγεις μόλις με δεις να πετάω.

Για να νιώσεις καλά, καλά με τον εαυτό σου..μα να θυμάσαι..

Ποτέ δεν έπεσα πραγματικά, δεν ένιωσα πόνο

γιατί με κράτησε στην αγκαλιά του ο γαλάζιος ουρανός.

Εσύ απλά συνέχισε να κοιτάζεις.. ακόμα και στα όνειρα σου

απέναντι θα στέκεσαι και θα κοιτάζεις.

Μετά αναρρωτήσου..

Υπήρχε κι άλλος δρόμος για να έρθεις να με βρεις.

Ποτέ δεν τον φαντάστηκες!

Πόσο φυγόπονος είναι ο άνθρωπος μπροστά στο δίλημμα.

Κι όμως υπήρχε δρόμος να πατήσεις αλλά τα μάτια σου

σε γέλασαν..έβλεπες μόνο κενό.

Ποτέ δεν άνοιξες τα μάτια της ψυχής σου.

Ποτέ κι ας ήξερες ότι έτσι μπορούσες να με φτάσεις.

Διάλεξες το δρόμο του γυρισμού στον εαυτό σου

και εγώ τώρα πια ανάλαφρο ανοιξιάτικο αεράκι να ταξιδεύω

στο δρόμο της ελευθερίας..

Με κλειστά μάτια, δεν βλέπω αλλά νιώθω.

Είναι πιο αληθινό.

Θυμήσου..

Tags: Αταξινόμητα


Σαν δεις...

Σαν δεις την πρώτη σου ρυτίδα στον καθρέφτη

τα χρόνια που πέρασαν και γρήγορα ξεπέρασαν της νιότης σου τη μέρα.

Λεπτές γραμμές γύρω από τα μάτια σου θαρρείς πως ότι σε τυφλώνει ο ήλιος

κοιτώντας τον κατάματα.

Είναι οι στιγμές που γέμισαν με φως τα βλέφαρα σου και άφησαν

τα σημάδια τους γύρω απ' τα ατίθασα ματόκλαδα σου.

Λεπτές γραμμές στο λευκό σου μέτωπο θαρρείς πως όσες συννεφιές

πέρασαν απ' το πρόσωπο σου υπέγραψαν και άφησαν το ολόγραμμα τους..

Και γύρω από τα χείλη σου μικρούτσικες γραμμές άφησαν τα χαμογελά σου,

τα κλάμματα και οι φωνές σου και έμειναν εκεί να σου θυμίζουν

όσα η λογική και η καρδιά σου είχαν ξεστομίσει..

Ο χρόνος πέρασε από πάνω σου και τίποτα πια δεν μπορεί πίσω να σε γυρίσει.

Που στην καρδιά είχες την άνοιξη, το κορμί σου έτρεχε ανυπόμονο στους ουρανούς,

σπρώχνωντας δεξιά αριστερά άσπρα και μαύρα σύννεφα και στο πρόσωπο σου τότε

ανέτειλε ο ήλιος.

Τώρα? τι σημαίνει άραγε τότε, πριν, τώρα, αύριο?

Τότε ήσουν βελούδινο κατάλευκο τριαντάφυλλο, ανυπότακτη φύση..

Πριν σκέφτηκες όσα δεν έκανες τότε, τώρα ζεις για να θυμάσαι τα όμορφα εκείνα χρόνια

 που σε σπρώχνουν στο αύριο.

Αμείλικτος ο χρόνος πέρασε..περνάει και αφήνει τα σημάδια του πάνω σου.

Τι και αν έρθει αύριο? ας έρθει καλοδεχούμενο.

Ζεις γι' αυτό, ξυπνάς το πρωί και βλέπεις στον καθρέφτη το ίδιο πρόσωπο..

Ναι εσύ είσαι, εσύ του χθες του σήμερα του αύριο..

Ποτέ μην πάψεις να ονειρεύεσαι, τα όνειρα δεν σταματούν ποτέ.

Σημάδια στο πρόσωπο, στο κορμί και την ψυχή σου.

Ε,και?

Ξέρεις πολλούς που βγήκαν αλώβητοι απ' τις μάχες?

και εσύ το ξέρεις καλά αυτό.

Ξέρεις τι σημαίνει να ζεις..

Ο χρόνος είναι ασταμάτητος μα εσύ μη σταματάς να ονειρεύεσαι ποτέ..

Tags: Αταξινόμητα


ΣΚΕΨΕΙΣ...

Σκέψεις, σκέψεις πάντα κρύβεσαι μέσα στις σκέψεις..

Σαν φυλακισμένος που δεν μπόρεσες ποτέ να δραπετεύσεις..

Λόγια, λόγια τόσα λόγια, σαν την ώρα που σταμάτησε σε ακούρδιστα ρολόγια...

Νύχτες, ατελείωτες νύχτες, σ'ένα φιλντισένιο κομπολόι μέτραγες τις λύπες...

Μέρες, φωτεινές ημέρες πίσω απ' το σκοτάδι μιας κουρτίνας

παρακολουθείς σκιές...

Χρόνια, αχ πολλά τα χρόνια περπατάς μέσα στον κόσμο και να αγαπήσεις μόνο θες...

Που να πήγε η αγάπη?

Έτρεξες, την κυνήγησες, μακρύ το μονοπάτι...

Άνεμος έπαιρνε το φόρεμα της...μα το μόνο που έμεινε στα χέρια σου, χρύσή μπούκλα από τα μαλλιά της...

Μάτωσες τα πόδια σου να τρέχεις μα άφταστη ήταν και εσύ πια δεν αντέχεις...

Μένεις εκεί στις σκέψεις, μέσα σε όνειρα αδειανά να παίζεις με του μυαλού εικόνες και με λέξεις...

Σκέψου για να απαλύνειςτις πληγές..

Σκέψου γιατί είναι πολλές..

Σκέψου και βγες και ρίξε την αυλαία..

Τρέξε ξανά και μάτωσε.. γιατί η ζωή είναι ωραία!!

 

 

φίλοι μου συγνώμη που χάθηκα αλλά καθόλου χρόνος, έμπαινα για να σας δω λίγο...

ελπίζω να είστε όλοι καλά.

είμαι πάλι εδω..σας φιλώ όλους μου λείψατε πολύ

 

Tags: Αταξινόμητα


Εκεί στο μαύρο-μπλε άγριο της θάλασσας..

g_d_NOVUS2322.jpg

Εκεί στο μαύρο-μπλε άγριο της θάλασσας και στο

γαλάζιο του ουρανού σε πήρε ο θεός και αποκοιμήθηκες

στην αγκαλιά του..

Εκεί στους χρυσοκίτρινους κάμπους και στις απότομες πλαγιές

σε πήρε ο αετός και έφυγες, πέταξες στους αιθέρες μακριά μου.

Πάνω στα χνουδωτά φτερά μιας πολύχρωμης πεταλούδας

ανέβηκες και σ'άφησε να ξαποστάσεις στα τρυφερά πέταλα

μιας μωβ ανεμώνας..

Εκέι άρχισε η βροχή και γλίστρησες πέφτοντας σε ρυάκια

και σε μακριά ποτάμια κυλούσες ανάμεσα στους βράχους

και όταν έφτασες στους καταρράκτες..έκλεισες τα μάτια σου

κράτησες την αναπνοή σου και βούτηξες σε απύθμενους βυθούς.

Εκεί στην όχθη μιας ήρεμης λίμνης στέγνωσε το κορμί σου

το πρώτο φως του ήλιου και βρέθηκες στον παράδεισο..

Εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου κατοικείς πάνω σε μια

ηλιαχτίδα σκαρφαλωμένη να προσπαθείς να τιθασεύσεις την

ανυπότακτη θύμηση μου...

Tags: Αταξινόμητα


Σε λίγο θα ξημερώσει..

119091284429578900.jpg

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται ...;

- Σε λίγο θα ξημερώσει ...; Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται ...; Ονειρεύονται και ελπίζουν ...;

καλό ξημέρωμα σε όλους

Tags: Αταξινόμητα

MySpace Layouts

Myspace Layouts / Spring night / Hot Comments / Image Hosting